Foghat – Last Train Home
In 1971 besloten zanger Lonesome Dave Peverett en drummer Roger Earl, toen nog leden van de legendarische Britse bluesformatie Savoy Brown, dat zij wat meer rock in hun muziek wilden opnemen. En met het aantrekken van gitarist Rod Price en Bassist Tony Stevens was Foghat een feit. Diverse personeelswisselingen en 39 jaar later bestaat de band nog steeds, waarbij Roger Earl het enige lid is dat sinds het begin erbij is. Naast hem bestaat Foghat uit gitarist Bryan Bassett (lid sinds 1999) en zanger/gitarist Charlie Huhn, die de plaats van Lonesome Dave innam na diens overlijden in 2000. Zij worden hier bijgestaan door bassist Jeff Howell, omdat Craig MacGregor niet bij de opnamen aanwezig kon zijn.
“Last Train Home” is het 21e album en ook op deze blijft Foghat hun richting trouw: met blues doorspekte rock 'n roll. Deze cd bevat een mix van traditionele bluesnummers afgewisseld met eigen materiaal.
Met het eerste nummer, het energieke “Born For The Road” wordt meteen de toon gezet. Uptempo rock 'n roll, waarbij de blues iedere keer om de hoek komt kijken.
“Needle And Spoon” is een nummer dat al in de tijd van Savoy Brown werd gespeeld. Een vlotte shuffle met een venijnige gitaarsolo.
Dan een echte blues met het Otis Rush-nummer “So Many Roads, So Many Trains” met fantastisch gitaarspel, die het hele nummer hiermee draagt.
“Last Train Home” begint met fel slidegitaar en bouwt op een Bo Diddley-achtig ritme. Dat is vooral duidelijk in het baswerk van Howell. Een vlot en opwindend nummer.
Met de tweede oude bluessong, Elmore James' “Shake Your Moneymaker”, is een prima versie van die Fleetwood Mac gemaakt. Iets ruiger, maar ja, het is Foghat, niet waar? Hier wordt de band op piano begeleid door Rogers broer Colin Earl.
En van de ene Elmore James cover naar de volgende. “It Hurts Me Too” is een heerlijke met de spannende en scherpe gitaar van Bassett. Wordt al jaren door Foghat gespeeld.
Ook “Feels So Bad” staat al jaren op de playlist, maar door de jagende drum van Earl is deze versie sneller als te doen gebruikelijk.
“Louisiana Blues” van Muddy Waters krijgt hier een speciale behandeling. De band zat er in de studio maar een beetje mee te rommelen en besloot het maar op te nemen. Een heel frisse en spontane uitvoering van de bekende klassieker.
Op “495 Boogie” is een hoofdrol weggelegd voor pianist Colin Earl en de ingehuurde harmonicaman Lefty 'Sugar Lips' Lefkowitz. Een boogie woogie, die Roger heeft geschreven naar aanleiding van een snelheidsovertreding op 495 Long Island Expressway, waar hij een dikke 200 km/u reed en wat hem op een flinke boete en een jaar rijontzegging kwam te staan. Wat mij betreft mag hij vaker te hard rijden.
Het ruim 8 minuten durende “Rollin' & Tumblin' / You Need Love” begint als een uptempo shuffle en verandert halverwege in een snelle boogie. Goede interactie tussen stem en slidegitaar.
Op “In My Dreams” van Eddie Kirkland doet deze als gastmuzikant ook mee. Een heel fraai nummer met prachtig samenspel tussen Kirkland en Bassett.
Ook op “Good Good Day” is Kirkland nog even blijven hangen. Hier duelleert hij op harmonica met Lefty. Een schitterend nummer. Fantastisch om te horen hoe deze 86-jarige veteraan het nummer naar zich toe trekt.
Als uitsmijter volgt nog een bijna 10 minuten durende liveversie van “Slow Ride”. En dit is dan weer Foghat zoals we ze kennen. Ruig, rauw en nietsontziend.
Met dit album is Foghat weer teruggekeerd naar hun roots. Rock 'n roll met een flinke bluesinjectie. Het is een prima cd geworden met een goede afwisseling van eigen werk en bewerkingen van bluesklassiekers. Zo mogen ze van mij nog wel een paar jaar doorgaan.
Hoe waardeer jij deze cd?
http://www.bluesforum.nl/smf/index.php?topic=9319.0
Auteur