Eerst dacht ik dat mijn cd-speler kapot was. Een snel afgespeeld baby-achtig stemmetje, maar bij de eerste gitaarakkoorden blijkt alles toch prima in orde te zijn. Met “Ask Me Baby” zet Pat Travers meteen de toon voor zijn nieuwe album “Fidelis”. Zijn eerste album sinds vijf jaar staat weer vol gitaarvuurwerk, rauwe bluesrock en af en toe tapt hij zelf uit het bekende Hendrix-vaatje.
Na in de zeventiger jaren begonnen te zijn als “gewone” rockgitarist schakelde deze Canadees begin negentiger in het kielzog van Gary Moore over op meer bluesachtig rockwerk. En dat doet hij nog steeds met veel succes. “Fidelis” is dan ook weer een prachtige cd geworden.
Na het eerder genoemde “Ask Me Baby” schakelt hij met “Edge Of Darkness” een tandje terug, maar beiden songs geven al de richting aan voor de rest van de cd. Heerlijk rauwe bluesrock, ondersteund door een prima band, die Travers de gelegenheid geven te excelleren.
Enkele nummers die m.i. speciaal vermeld kunnen worden zijn de ballad “Josephine”, waarbij halverwege wordt overgegaan op een soort reggaeritme, maar gelukkig wordt dat allemaal weer goedgemaakt met een venijnige gitaarsolo. Met “Save Me”worden de planken weer kromgetrokken. “Stay” is een typische powerballad te noemen: een rustig, akoestisch begin en opbouwend naar een climax.
En het album eindigt op de typische Travers-wijze met het “Yeah Yeah”, typische hardrock met het al eerder genoemde babystemmetje en niet meer tekst als af en toe “Yeah Yeah” en “Woh Woh”. En als uitsmijter de blues “So Missing You”, gedragen door de slidegitaar, die ons doet herinneren aan zijn bluesperiode van de negentiger jaren.
Brengt hij iets nieuws? Nee. Iets opzienbarends dan? Nee. Doet hij het goed? Ja!
Kortom, “Fidelis” is een typisch Pat Travers-album geworden. Maar wel een heel goede. Een mooie afwisseling tussen hardrock, bluesrock en ballads. Op deze manier mag Pat Travers, inmiddels al weer zo'n 35 jaar in het vak, nog jaren mee.
Hoe waarderen jullie deze cd?
http://www.bluesforum.nl/smf/index.php?topic=9553.0
Auteur