Moulin Blues 2010

[Bertje]

Moulin Blues 2010, editie 25.
Vrijdag 7 en zaterdag 8 mei.

Ooit moet je eens naar Moulin Blues. Dus dan maar als er een jubileum te vieren is. Temeer omdat de organisatie er in geslaagd is een mooi affiche voor te schotelen voor deze zilveren editie.  Dit ondanks dat de organisatie enige tegenslag te verwerken heeft gehad door de afzeggingen van Los Lonely Boys en Referend Peyton. Maar dan blijkt toch weer de slagvaardigheid en de lef van de organisatie door op korte termijn 2 uitstekende vervangende Nederlandse bands te contracteren, te weten Big Blind en Rootbag. Jammer was vooral dat de eerste dag de weergoden niet wenste mee te werken aan het feestje in het Noord Limburgse Ospel. Desalniettemin zijn er toch zo’n 7000 bezoekers op het festival afgekomen.

Vrijdag 7 mei:

Het festival wordt op het hoofdpodium geopend door Woodbrain, een Amerikaanse rootsband met in hun gelederen drummer Jimi Both. Both is onder andere drummer geweest bij The Fabulous Thunderbirds. Volgens de site van Woodbrain is hun muziek een Roots Revolution terwijl een Amerikaanse recensist de band vergelijkt met The North Mississippi Allstars. Beide heb ik helaas in Ospel niet kunnen ontdekken.

Dit jaar is de kleine tent terug van weg geweest. De organisatie heeft deze tent tot Moulin Blues Café gedoopt en op dit kleine podium staat bands geprogrammeerd die de pauzes moeten gaan opvullen tussen de acts op het hoofdpodium. Deze bands spelen dan 2 sets van een half uur. Als eerste band in het Moulin Blues Cafe stond The Califonia Honeydrops geprogrammeerd. Voor mij, en met mij velen (getuige de volgepakte tent) waren de Honeydrops een verrassend hoogtepunt in de line up. Met hun aanstekelijke bluesmix van R&B, jazz, gospel en een vleugje country krijgen ze de tent volledig op zijn kop.



De tweede act op het hoofdpodium is Eric Lindell. Deze uit New Orléans afkomstige gitarist zet een set een gedegen zet neer vol funky roots muziek. Toch wel een van de betere acts van deze dag al was een minpuntje dat elke niet gitaarsolo gespeeld werd door de saxofonist terwijl die prachtige Hammond B3 alleen maar met de rhythm sectie mee mocht doen.

Na 2 rootsachtige acts op het hoofdpodium is het tijd voor iets heel anders. De uit Ierland afkomstige Imelda May en haar gevolg bestijgt de planken en speelt een degelijke set vol rockabilly en blues. Natuurlijk speelt ze veel werk van haar album “Tattoo” maar ook bijvoorbeeld Willie Dixons “My Baby”. Dat Imelda May met haar 50-er jaren look een mooie verschijning is was iedereen het wel over eens, maar toch overheerste het gevoel dat een set van een uurtje wel genoeg was.



Inmiddels is het in het Moulin Blues Café de beurt aan Thomas Ford en The Ditry Harmonys. Thomas speelt een lekker deuntje op zijn bluesharp, zijn zus heeft best een goede stem maar hun deltablues komt niet echt van de grond. Ze spelen 2 aardige setjes, niet meer, niet minder.

En dan volgt er een optreden van een artiest waarvoor mensen naar Ospel komen: Mike Zito. Deze  countryblues/roots gitarist had zojuist te horen gekregen dat het nummer “Pearl River”  van het gelijknamige album tijdens de BMA was uitgeroepen tot  “Song of the Year”.  Natuurlijk speelde Zito dit nummer op zijn Europese afsluiter, maar dat dit nummer nu gekozen is?  Eigenlijk was het zijn minste nummer uit zijn setlist. Voor de rest speelde Zito lekkere stevige set vooral countrybluesrock dat  zeer goed in de smaak viel bij het publiek. Met zijn uitvoering van Hey Joe als afsluiter van zijn set had hij het publiek helemaal gewonnen.



Als Eli “Paperboy” Reed door de toetsenist van zijn 7-koppige begeleidingsband op grootse “Amerikaanse” wijze wordt aangekondigd zijn de verwachtingen bij het publiek zeer hoog gespannen. En deze soulzanger pur sang maakt deze verwachtingen meer dan waar. Met uithalen ala James Brown en een gladde, strakke ingestudeerde show weet hij de tent binnen de kortste keren om te toveren tot 1 grote swingende massa. Als aan het einde van de set allemaal dames het podium op worden gevraagd gaat het dak er helemaal af. Als afsluiter van de dag zou deze act beslist niet hebben misstaan.

Om het gat op te vullen tussen Eli en de laatste act had de organisatie in het Moulin Blues Café een “grapje” geprogrammeerd in de vorm van Boek’t Blues. Meer kan je deze regionale gelegenheidsformatie, oa bestaande uit Ospel Burgemeester Henk Evers en Stephan Hermsen van The Electrophonics, niet noemen.

Eigenlijk zouden The Lonely Boys deze eerste dag nu moeten gaan afsluiten. Maar door ziekte van bassist  Jojo Garza hebben de heren hun complete Europese tour afgelast. Als vervanger hiervoor heeft de organisatie met veel lef Big Blind gecontracteerd die deze kans om zich voor een volgepakt Ospel te bewijzen met alle handen voormogelijk aangegrepen hebben. Dat de zenuwen door de kelen van de mannen gierden was de eerste paar nummers te merken, maar toen ze die eenmaal de baas waren ging Big Blind los! En met hen de volledig volgepakte tent. Onder aanvoering van Wesley van Werkoven zetten de mannen hun beste optreden ooit neer. Eentje waar geen mens bij stil kon blijven staan. Met dit optreden had de organisatie zich geen betere afsluiter kunnen wensen!



Meer foto's van dag 1 kunnen hier bekenen worden.

Deze advertentie is onzichtbaar voor leden: klik hier voor de gratis en spamvrije registratie!

De blues polls zijn onzichtbaar voor gasten: klik hier voor hulp bij de gratis en spamvrije registratie!

[Bertje]

Moulin Blues 2010

Zaterdag 8 mei.

Na een kort nachtje gaan we snel weer van de camping in Helden naar het 18 km verderop gelegen Ospel om om klokslag 12 uur de aftrap mee te maken van de 2e dag van Moulin Blues 2010. Gelukkig zijn de weergoden ons deze dag iets beter gezind en dit zorgt ervoor dat het blubberige terrein van een dag ervoor redelijk is opgedroogd en dus beter begaanbaar is. De aanwezige “marktkooplui” zullen de eerste dag weinig kettingen, kralen, T-shirts en cd’s verkocht hebben maar ook voor hen ziet deze dag er zonnig. Zo ook voor de toeschouwers die vandaag naar het festival komen en in ruim 13 uur tijd een line-up voorbij zien komen waar je je vingers bij aflikt.

Vorig jaar mochten The Rhythm Chiefs al de 2e dag van Ribs & Blues openen, dit jaar hebben ze de eer omdat te mogen doen op Moulin Blues. Net als Big Blind grijpen ook The Chiefs deze kans met beide handen aan om zich van hun beste kant te laten zien aan het Ospel-publiek.  Met een mix van blues, country en rockabilly spelen ze in hun set van een uur de tent vol, met voor aan het podium de mannen van Big Blind. Dat de mannen van The Chiefs en Big Blind elkaar hoog hebben zitten blijkt uit dat eerst Wesley van Werkhoven op het podium wordt gevraagd om op zijn harp mee te komen spelen. Even later mag ook JJ van Duijn het podium opkomen om samen met Dusty Cigaar (misschien wel de 2 meest getalenteerde jonge gitaristen die we hebben) een boeiend duel “uit te vechten”. Al met al een prachtige set en eigenlijk een opener onwaardig. Van mij hadden ze toch wel verder in line-up geprogrammeerd mogen, misschien wel moeten, worden.



Ook het programma in het Moulin Blues Café ziet er vandaag gelikt uit. Om te beginnen is daar de nieuwe formatie van Richard van Bergen te bewonderen: Rootbag. Rootbag is als vervanger opgeroepen voor Referend Peyton en met 2 sets vol heerlijke rootsmuziek imponeren ze vanaf de aftrap en spelen ze onmiddellijk het café vol op het moment dat op het hoofdpodium de boel wordt omgebouwd. Hoe goed kan de 2e dag beginnen? Heel goed dus!

Als het hoofdpodium is omgebouwd mag de Deen Thorbjorn Risager met zijn band zijn kunsten komen vertonen. Deze vertolker van vooral Chicagoblues  schotelt een set voor die strak in elkaar zit  weet daarmee het publiek goed te vermaken.

Artiesten uit de stal van Delta Groove zijn zeer in trek bij de organisatie. Op dag 1 konden we al Mike Zito bewonderen, later deze dag krijgen we Cederic Burnside en The New Mannish Boys nog voor geschoteld, maar nu is het de beurt aan The Insomniacs. Deze Westcoast band brengt een mengelmoes van allerlei blues op de planken. Rock & Roll, swing, jump, blues, het maakt ze ziet uit. Meer dan prettig om naar te luisteren. Misschien een beetje saai om naar te kijken.

In het Moulin Blues Café is het tijd voor de 2e act van de dag. De Zweed Daniel Norgren mag het publiek tijdens het ombouwen van het hoofdpodium vermaken. Deze One-Man-Bluesband heeft voor deze gelegenheid een stand-up-bassist meegenomen wat het geluid zeer ten goede komt. Met zijn vooroorlogse blues bind hij met gemak het publiek aan zich en zet hij 2 puike sets neer. Weer een hoogtepunt, het 3e uit de Collbuzz stal!



Rick Estrin & The Nightcats is de volgende op het hoofdpodium. Estrin is een alom gerespecteerde harpspeler en de strak in het pak gestoken band maakt er een show van waar het publiek van smult.
Estrin laat horen hoe een harp hoort te klinken, terwijl gitarist Kim Anderson een show weggeeft op zijn Gretch om de vingers bij af te likken. Met aardig wat nummers van het laatste album “Twisted” zetten ze de tent helemaal op z’n kop!

Na een tussenpozen van 2 jaar staat de San Diego afkomstige Southern Rockband Dirty Sweet voor de 2e maal op het podium van Moulin Blues. Hiermee komen de fans van het stevige bluesrock werk aan bod. Met muziek van Ennio Morricone uit de film “Once Upon A Time” wordt de sfeer langzaam neer gezet en na opener “Born To Bleed” trekken de mannen alle registers open. Gitaristen Mark Murino en Nathan Beale duelleren volop terwijl zanger Ryan Kootz opvalt met zijn prettige stemgeluid en vooral de vrouwelijk toeschouwers aan zich bindt.

In de kleine tent zijn ook al inmiddels Cedric Burnside & Lightnin’ Malcolm aan hun eerste set begonnen. Met een opstelling ala The White Stripes brengen de 2 heren Mississippi blues ten gehore die onmiddellijk de tent aan zich bindt. Natuurlijk wordt er een ode aan de grootvader van Cedric, R.L. Burnside, gebracht en in set 2 wordt vriend en collega Daniel Norgren het podium op gevraagd om het duo tijdens de laatste 2 nummers te versterken.  Ondanks dat het geluid wat hard stond hebben de heren 2 puike sets neer gezet.

De New Mannish Boys trekken alle registers open vanaf het moment dat ze op het podium staan. Randy Chortkoff dirigeerd mannen als de onbewogen Kirk Fletcher en de alleen maar kaugom kauwende Frank Goldwasser van het ene naar het andere hoogtepunt, terwijl hij de zangpartijen in deel twee van de set overgeeft aan de oudgediende Finis Tasby en Bobby Jones. En ondertussen laat hij zijn harmonicaklanken schallen over het zeer enthousiaste publiek. Als tegen het einde van de set “Big Pete” van der Pluijm ook nog het podium opkomt om met de mannen mee te spelen gaat de tent helemaal uit z’n dak!



Dat de Paladins op een volle tent konden rekenen was niet zo verwonderlijk gezien alle kuifen met puntschoenen of All Stars en Paladin-jasjes aan die er rond liepen over het festival terrein. Het trio heeft de nooit officieel opgeheven band in ere hersteld voor een “reünie” tour en met hun met een bluessausje overgoten rockabilly muziek laten ze alle klassiekers als oa Big Mary, Follow Your Heart en Mercy voorbij komen. Als Rick Estrin op harp en Kirk Fletcher op gitaar het trio aan het eind van de set komt versterken ontploft het publiek helemaal.



De afsluiting van het festival is dit jaar weg gelegd voor Johnny Mastro & The Mama’s Boys. Persoonlijk kan ik de muziek van Mastro zeer waarderen en met zijn harpspel imponeert hij dan ook beslist. Hij rent en vliegt al spelend over het podium en het zweet druipt na 2 nummers al in straaltjes van zijn gezicht. Ze zetten een perfecte show neer, waarin ook nog ruimte is ingebouwd voor Kirk Fletcher (ja, hij weer). Maar of deze dampende rauwe blues een juiste keuze is om het festival af te sluiten?



Moulin Blues, de 25ste editie, mijn debuut. Ik heb er van genoten. Het was een prachtig festival met, voor mij, vele hoogtepunten en geen echte dieptepunten. Ik denk dat vele er zo over denken en terug kijken op een meer dan geslaagd festival. Nogmaals wil ik een groot compliment maken richting de organisatie met de keus om Big Blind en Rootbag op te roepen als vervangers voor de afzeggingen, in plaats van te gaan voor “veilige” bands met USA achter hun naam. HULDE!!


Meer foto's van dag 2 staan hier.

Reacties mogen hier worden geplaatst.