Rob Orlemans & Half Past Midnight - Into The SpiritDoor El Mano & Bertje
Het is alweer een poosje geleden dat de nieuwe CD “Into The Spirit” van dit Power Trio werd gepresenteerd in Blues Club XXL in Wageningen. De release in Amerika en Japan vind begin november plaats.
Rob Orlemans (Tiel, 5 oktober 1957) start op tienjarige leeftijd met gitaar, geďnspireerd door gitaristen als Jimi Hendrix, John Lee Hooker en Muddy Waters. Vanaf zijn achttiende speelt hij in bands. Orlemans' eerste belangrijke band is de alternatieve rockgroep Conus waar hij tot en met 1980 deel van uitmaakt. Daarna speelt hij nog 2 jaar in de band Sprinter.
Eind jaren ’80 schrijft Rob de muziek voor de korte horror film Half Past Midnight. Deze titel wordt begin jaren ’90 ook de naam van Rob’s nieuwe band. Als leadzanger heeft Rob de beschikking over niemand minder dan Curtis Knight, de ontdekker en mentor van Jimi Hendrix. Ze nemen 2 album op onder de naam Curtis Knight & Half Past Midnight Na het overlijden van Knight in 1999 gaat de band als trio verder en neemt Rob de vocals voor zijn rekening.
Half past Midnight brengt 2 albums uit alvorens verder te gaan onder de naam Rob Orlemans & Half past Midnight en wordt Rob het gezicht van de band, al is het alleen maar vanwege zijn groene Custom Build Rose. Onder deze naam brengt de band nog 3 albums en 1 DVD uit. De band wisselt een paar keer van samenstelling maar werkt inmiddels alweer een paar jaar in de huidige bezetting die bestaat uit Rob Orlemans (gitaar en vocals) Piet Tromp (bas) en Ernst van Ee (drums).
Nu is dan het 8e album verschenen. Natuurlijk boordevol stevige muziek, zoals blijkt uit de opener She Loves Rock’n Roll. Gewoon recht op en neer ruige rock, ondersteund door een stuwende bas en harmonica, bespeeld door gastmuzikant Tonny van de Bosch.
No Hellhound gaat gewoon verder waar de opener stopt, met zeer strak gitaarspel van deze zeer begenadigde linkshandige gitarist. Rob laat duidelijk in zijn solo’s horen dat hij zeker in Nederland meer dan een bovengemiddelde gitarist is.
J.L. Boogie is een prachtige boogie waar vooral het snaarstrakke drumspel van Ernst van Ee opvalt, naast de vocals van Rob, die wel uit rots gehouwen klinkt onbuigzaam en hard.
Het 4e nummer van het album, The Blues Will Survive, is een bluesrock nummer zoals ze in de boekjes staan maar zelden op een opname hoort, strak en recht door zee opzwepend, ook hier de prachtige eigen sound van Orlemans en zijn Rose, nu bespeeld met slide accenten, die de indruk maken dat je dit eerder, maar ook vaak te weinig hoort.
Wie heeft Morning Dew niet gespeeld? Her origineel is van Bonnie Dobson, maar het nummer is vooral bekend geworden door de uitvoering van The Greatful Dead uit 1967. En dan op deze schijf de uitvoering van Half Past Midnight met een glashelder twinkelend bespeelde akoestische gitaar terwijl de drummer in een razend tempo op de rim van zijn snaredrum het ritme drumt dat je doet denken aan de wijze waarop men in vroeger dagen twee lepels als ritme instrument gebruikte. Uiteraard maakt het eigen karakteristieke geluid van de Gif groene flamed maple top Rose deze uitvoering helemaal compleet.
Alleen om het intro van Funky Lou’s zou je deze CD op nieuw opzetten Alles wat je over dit nummer zegt doet het te kort zelf luisteren probeer maar niet stil te zitten!! In de auto deze CD maar pas op voor de flitspalen!!
Into The Spirit is de titlesong van het album. En de mannen gaan gewoon verder zoals in Funky Lou’s
geëindigd: stampende rock waaruit vooral de kwaliteit van de ritme sectie blijkt (hierbij ondersteund door Vic Latumahina op percussions) waardoor het gitaarspel van Rob volledig tot zijn recht komt.
Your Rainy Day is het eerste nummer op dit album waar de Dobro van Rob van stal wordt gehaald. Een county-achtig nummer in een bluesrock jasje. Hierin laat Rob horen dat er behalve graniet in zijn stem ook een vleugje buiging zit, met wel een heel erg mooie ingetogen gitaar solo, gespeeld zonder geluidseffecten.
When The Haze Is Gone stond ook al op het album Libertyville, maar het blijft een heerlijk dampende blues rock nummer van de bovenste plank! Ze mogen het neerzetten op elk in de toekomst uit te brengen album.
Love me Baby, Blues zoals we dat bedoelen ruig strak hard en classic maar wat een feest om naar te luisteren, een sfeer oproepend die je lang niet meer hebt gehoord.
Black beauty, een top gespeelde hardrock rif in de opening in een bluezy ritme waar mee Rob laat zien wat hij en zijn band in huis hebben, om dan het tempo nog eens fors op te schroeven om er in een wolk van licks van door te gaan.
7000 miles ie een nummer waarin drummer Ernst van EE zich van zijn beste kant laat horen. De zelden door rob aangesproken WhaWha doet het nummer recht, en oosters aandoende solopartijen lopen weer in de hardrock over voor het gaat vervelen. Mooi experimentele song.
Het voorlaatste nummer is een spontaan onstaand nummer tijdens een jam tussen Ernst van EE en Piet Tromp. Rob voegde zich erbij, begon lekker mee te jammen en zo ontstond Wrong Number. Rob krijgt hier alle ruimte om eens helemaal uit zijn dak te gaan en de band laat hem lekker freaken in dit instrumentale nummer. Lekker veel double peddle bassdrums van Ernst.
Het laatste nummer is Howling Wolf, een nummer van M. Morgenfield maar bekend geworden door Muddy Waters. Rob speelt dit alleen en om zijn dobro. Buiten opgenomen in de wind om zo’n ouderwetse sound te krijgen. Nou, dat is beslist gelukt!
Voor de liefhebber van echt stevige bluesrock is Into The Spirit een echte aanrader! Als je wat van het album hoort, wat mogelijk is op myspace, wil je het hebben ook!
Reacties kunnen
HIER worden geplaatst.
Auteur