Howlin' Wolf (*10 juni 1910 – †10 januari 1976)

[Ziggy]

Howlin' Wolf
Van Wikipedia

Howlin' Wolf (10 juni 1910 – 10 januari 1976), echte naam: Chester Arthur Burnett, was een Amerikaans blueszanger en -gitarist die veel invloed heeft gehad op de bluesmuziek.

Als kleine jongen werkte hij op een katoenplantage. Hier leerde hij de rauwe zelfkant van de maatschappij kennen. Nadat zijn moeder hem als 11-jarige jongen het huis uit gooide, zocht hij onderdak bij zijn oom die hem vervolgens mishandelde. Na twee jaar ontvluchtte hij het huis van zijn oom en liep 120 kilometer naar zijn vader die hem liefdevol opnam in zijn gezin. Zijn vader gaf hem op 18-jarige leeftijd zijn eerste gitaar. Blues-pionier Charley Patton leerde hem spelen.

Na de tweede wereldoorlog kreeg hij zijn eigen radioshow bij een lokaal station. Daar werd zijn rauwe en doorleefde stemgeluid ontdekt. De platenmaatschappijen boden tegen elkaar op om hem onder contract te krijgen. Hij kwam onder contract bij Chess Records en verhuisde naar Chicago. Samen met Muddy Waters was hij de meest toonaangevende bluesmuzikant van de jaren '50. Met zijn imposante postuur is zijn voorkomen op het podium indrukwekkend.

Howlin' Wolf was een groot voorbeeld voor de Engelse muziekgeneratie van de jaren '60. Voor de Beatles, de Rolling Stones, Eric Clapton, Jimmy Page was hij een idool. In 1971 nam hij de plaat London Sessions op met onder andere Eric Clapton, Steve Winwood, Bill Wyman en Ringo Starr. Hoewel verguisd door de critici en kenners, werd het de best verkochte bluesplaat ter wereld. Het bracht hele nieuwe generaties voor het eerst in aanraking met de blues.

Enkele van zijn bekendste nummers zijn Moanin' at Midnight, Smokestack Lightnin, Wang-Dang-Doodle, How Many More Years en Killing Floor.

Wolf leed de laatste jaren van zijn leven aan falende nieren. Desondanks bleef hij optreden tot vlak voor zijn dood. Zijn een na laatste concert was een van de meest memorabele concerten die hij ooit gaf. Een dag later trad hij nog op in zijn stamclub maar moest na afloop naar het ziekenhuis gebracht worden, waar hij nooit meer uit zou komen.

Deze advertentie is onzichtbaar voor leden: klik hier voor de gratis en spamvrije registratie!

De blues polls zijn onzichtbaar voor gasten: klik hier voor hulp bij de gratis en spamvrije registratie!

[frits]

echt blues verhaal

[TheBassist]

Howlin' Wolf Forever.......!!

[bluespunt]

de grootste....letterlijk en figuurlijk, want hij was een reus.

[Ziggy]

Ik zat even te Youtuben naar aanleiding van het gesprek wat ik met Arjan had over de film Cadillac Records en dan met name over Howlin' Wolf.

Dit is erg goed:

http://www.youtube.com/watch?v=A1FK620bS7A

[frander]

Een brok emotie! Wat een stem, wat een voorkomen. Ik was een jaar of 15 toen ik London Sessions ontdekte. Vind het ondanks alle kritiek wel een lekkere plaat. Ok, blazers zijn er later ingemixed, maar dat gebeurd bij 99,9% van de platen! Heerlijk zo'n Smoke stack lightning, wat een rauwdauwerij!

[Arie]

mooi verhaal en heel goed filmpje, Arno 

Howling Wolf is mijn echte held als het om bluesmuziek gaat. Ik weet dat velen de gitaar als ikoon voor bluesmuziek zien, maar voor mij is dat de stem, de vocalen. En Howling Wolf is voor mij de ultieme exponent daarin. ZIjn rauwe stem, de kracht waarmee hij zingt en (zie ook het filmpje) zijn kolossale lichaam welke hij gebruikt in zijn show, zelfs subtiele bewegingen illustreren die kracht, vind ik in een woord TOP.

En Smokestack Lightning is, door Wolf gezongen, voor mij de ultieme bluessong. Het lijzige, maar onstuitbare, ritme van de trein, het quasi ingehouden karakter van Wolf (je zit steeds te wachten tot hij uitbarst in volle kracht, je hebt het gevoel dat ie nog op halve kracht zingt), het repeterende karakter (Otis Taylor staat bekend om zijn "trance bluesstijl", maar Smokestack Lightning lijkt daar wel de bron van), heerlijk gewoon.