Muddy Waters (*04-04-1915 - † 30-04-1983)

[Ziggy]

Muddy Waters (pseudoniem van McKinley Morganfield 4 april 1915 - 30 april 1983) was een Amerikaanse blueszanger, een waardig opvolger in de blues-muziek van zijn voorgangers Son House, Willie Brown, en Robert Johnson.

Geboren in Rolling Fork, Mississippi groeide Muddy op als neger tussen de blanken. Op zijn zevende begon Muddy met een mondharmonica (bluesharp) en trok daarmee veel bekijks als hij midden op het plein een deuntje speelde. Later, op 17-jarige leeftijd verruilde hij zijn mondharmonica voor een gitaar en speelde op lokale feesten.

In 1943 verhuisde hij naar Chicago waar hij de akoestische gitaar aan de wilgen hing en zich richtte op de elektrische gitaar. Samen met Little Walter, Jimmy Rogers en Otis Spann begon hij een band waarin hij zijn elektrische gitaar liet zingen. De eerste single 'Louisiana Blues' kwam in 1950 uit en werd na lange tijd toch een hit die terug te vinden is in de Top 10 van de Rhythm en Blues. Mick Jagger en Keith Richards vernoemden hun band naar het nummer Rollin' Stone Blues van Muddy Waters.

Latere singles I'm your hoochie Coochie Man (1953), I'm ready (1954) werden net als de voorganger een succes. In 1983 overleed deze blueslegende op 68-jarige leeftijd aan een hartaanval in zijn slaap.

Deze advertentie is onzichtbaar voor leden: klik hier voor de gratis en spamvrije registratie!

De blues polls zijn onzichtbaar voor gasten: klik hier voor hulp bij de gratis en spamvrije registratie!

[bluespunt]

Rollin' Stone:

http://www.dailymotion.com/video/xrd5f_muddy-waters-rollin-stone

[frits]

In 1983 overleed deze blueslegende op 68-jarige leeftijd aan een hartaanval in zijn slaap.
 

Veel te vroeg dus. Gelukkig hebben we z'n video/audio opname nog

[Foureyed Johnny]

Geboren: 4 april 4 1915 in Rolling Fork (Mississippi)
Overleden: 30 april 1983 in Westmont (Illinois)

Gedurende ruim 30 jaar zat Muddy Waters op de troon van de Chicago blues. Hij was de bedenker en de heerser van de stijl die zo veel invloed op de hedendaagse muziek zou krijgen. Als zanger, schrijver, gitarist en bandleider overschaduwde Muddy Waters al zijn tijdgenoten van de blues en blues-rock wereld.

Hij werd geboren in de Mississippi Delta als McKinley Morganfield, maar al vanaf kind noemde men hem "Muddy Waters". Hij werd opgevoed door zijn oma op de Stovall Plantage in Clarksdale.
Toen de bekende musicoloog Alan Lomax hem in 1941 bezocht op de plantage, was Muddy Waters in de hele Delta al een bekendheid. In 1941 en 1942 maakte Alan Lomax de eerste opnames van hem.

In 1943 besloot Muddy zijn geluk in de grote stad, Chicago, te gaan beproeven. Hij kreeg er de nodige hulp van de toenmalige Chicago blues ster Big Bill Broonzy. Al vrij snel werd Muddy een vaste waarde op de blues scène van Chicago. Een opname uit 1947 met pianist Sunnyland Slim leverde hem een contract op bij het toen nieuwe Chess label.
Een van de opnames die ze maakten was: "I Can't Be Satisfied". Het werd een regelrechte sensatie in Chicago. Enkele maanden later kreeg Muddy landelijke bekendheid met "I Feel Like Going Home".

Muddy moest het in die jaren hoofdzakelijk hebben van zijn live optredens. En de eerste jaren zaten onder meer Little Walter en gitarist Jimmy Rogers in zijn band. In de vele jaren die zouden volgen zaten nog meer beroemdheden in Muddy Waters’ band: Otis Spann, James Cotton en Junior Wells.
Maar ook de levende legende Pinetop Perkins (nu 94) speelde in Muddy’s band.

Muddy was de man die de blues elektrisch maakte, met versterkte instrumenten. Hij was het die de country blues naar de stad bracht en daar de eerste blues band vormde.

Nadat hij een serie Rhythm and Blues hits had in de jaren 50, ging hij in de jaren 60 wat meer naar de rock kant. Hij trad op op folk festivals en in rock clubs.
Tijdens die jaren kwam Chess met de meest uiteenlopende Muddy albums, van echte country blues, tot psychedelische rock.
Eind jaren 70 nam hij wat elpees op, onder andere met Johnny Winter. Hij ging daarmee terug naar zijn blues roots. Het leverde hem nog meer publiek op.

Muddy Waters staat genoteerd in de Blues en in de Rock and Roll Hall of Fame.

[kroegentocht]

Op zaterdag 1 november aanstaande twee ex-bandleden van Muddy Waters samen in Blueshotel Wageningen.

John Primer & the Mojo Buford Band

In het voorprogramma

Sean Walsh Band

Als afsluiter

Big Pete en Marcel Scherpenzeel

[Ziggy]

Ik heb wat clips bij elkaar geraapt van Muddy Waters en de Stones in Chicago '81. Ik heb ze niet allemaal.



22nd November, 1981: MUDDY WATERS. Chicago, Illinois, Checkerboard Lounge

MUDDY and R.S. - "Baby Please Don't Go"

                 - Baby Please Don’t Go (Mary Johnson) -Mick Jagger on vocals

Muddy And His Disciples- Hoochie Coochie Man

                 - Hoochie Coochie Man (Willie Dixon) -MJ on vocals

Muddy Waters w/Rolling Stones - Long Distance Call

                 - Long Distance Call (McKinley Morganfield) -MJ on vocals

Rolling Stones Muddy Waters Mannish Boy

                 - Mannish Boy (M. Morganfield/Ellas McDaniel/Mel London) -MJ on vocals


                 - Got My Mojo Working (Preston Foster) -with Ian Stewart on piano onwards
                 - Next Time You See Me (Don D. Robey/William Harvey)
                 - Talking About My Woman (Barnes/Derekson)
                 - Jam 1 ( )
                 - Clouds In My Heart (McKinley Morganfield)

Champagne And Reefer-Rolling Stones and Muddy Waters

                 - Champagne And Reefer (McKinley Morganfield)
                 - Jam 2 ( )
                 Musicians: Keith Richards (gtr)/Ron Wood (gtr)/Mick Jagger (voc)/Ian Stewart (p)/Muddy Waters (voc)/Buddy Guy
                                  (voc, gtr)/Junior Wells (harm, voc)/Lefty Dizz (gtr, voc)/Mojo Buford
                                  (harm)/John Primer (gtr)/Lovie Lee (p)/Ray Allison (dr)/Earnest Johnson
                                  (bass)
                 Note: The whole show was filmed from a Stones-source. The line-ups change
                           continiously. Keith Richards and Ron Wood play permanently, with exception of the 2nd jam
                           (in which Ian Stewart is the only Stone participating).

[JJ Sharp]

30-04-1983